Talin en Roujen, mijn Syrische buurmeisjes

Talin en Roujen, mijn Syrische buurmeisjes

Eveline Bergez - Assebroek (W-Vl.)

Ik ben Eveline, 41 jaar en mama van 3 kinderen. Ik geef les in een middelbare school, maar werk momenteel niet. Daardoor heb ik tijd om mij in te zetten als vrijwilliger. Het meeste trots ben ik op het gezin Alali uit Syrië. Zij wonen in onze straat in een klein, slecht geïsoleerd appartement, maar houden altijd de moed erin, wat er ook gebeurt. Ik vind hen ongelooflijk moedig. Daarom durf ik mijn kleine ‘project’ in te sturen, om hen te kunnen blijven ondersteunen.
Ons gezin leerde de familie Alali kennen via de school van de kinderen. De onderdirectrice vroeg me vorig schooljaar of ik geen zin had om Talin, een nieuw meisje uit Syrië, te helpen bij het leren van onze taal. Talin zat toen in het 3e leerjaar, maar was in Aleppo nooit naar school gegaan door de oorlog. Ze sprak enkel Arabisch en kon niet schrijven. We konden niet communiceren met elkaar en zo kwam ik op het idee om spelletjes te spelen met haar. We gingen ook op stap in de buurt en aan de poort leerde ik haar mama, papa en zusje kennen. Het klikte tussen ons.
Ik maakte het gezin wegwijs in de buurt. Ik nam hen bv. mee naar de bib en schreef hen in. Ik lijstte alle spullen op die het gezin nog te kort had en mailde vrienden en kennissen. Op een bepaald moment stond mijn gang vol dozen met kleren, speelgoed en meubels. Ik had genoeg voor 4 gezinnen. In juni organiseerde ik een verjaardagsfeest voor Talin en haar klasgenootjes in onze tuin. In de zomervakantie ging Talin mee op kamp met mijn kinderen en in september schreef ik haar in voor zwemlessen en in het 1e jaar notenleer. Ondertussen kan Talin 25m zwemmen, heeft ze haar 1e lessen gitaar achter de rug en stond ze op het podium met het koor voor haar 1e concert.
Vorige vrijdag hielden we een Syrische avond. De mama van Talin en ik maakten samen enkele typische gerechten klaar uit Syrië. Het werd een gezellige avond met Arabische muziek en enkele spelletjes Syrisch manillen.
We hebben het gezin zien groeien de voorbije maanden en dat is mooi om te zien. Hun Nederlands wordt beter en beter. Ze beginnen hun weg te vinden in het kluwen van ons Belgenlandje, maar ze zijn er nog lang niet. Momenteel zijn we op zoek naar een beter huis, maar dat is in Brugge onbetaalbaar en immokantoren zeggen me vlakaf dat ze geen enkele kans maken om iets te huren als vluchtelingen. Dat maakt me boos.

dit initiatief contacteren

alle initiatieven uit 2016-2017 (458)